" เกาซันหลิวสุ่ย’ ท่วงทำนองแทนความงามอัศจรรย์ "
ศิลปินพิณสมัยชุนชิว(770-221 ก่อนคริสตศักราช) นามว่า ป๋อหยา มีฝีมือดีดพิณเป็นหนึ่งในแผ่นดิน เมื่อใจป๋อหยาปรารถนาถึงสิ่งใด ก็สามารถถ่ายทอดความรู้สึกออกมาได้อย่างหมดจด ครั้งหนึ่งเขาได้เดินทางไปเข้าญานในป่า คืนวันไหว้พระจันทร์ได้แวะพักเรือใต้โตรกผาแห่งหนึ่ง ประจวบเหมาะกับฝนซาฟ้าเปิด แสงจันทร์สุกสกาว ชวนให้ป๋อหยาครึ้มอกครึ้มใจใคร่บรรเลงพิณ ขณะนั้นเอง ชายตัดฟืนจงจื่อชี ซึ่งหลบฝนอยู่ใต้ชะโงกผาแห่งเดียวกันนั้น ก็ได้สดับเสียงพิณของป๋อหยาอยู่เคลิบเคลิ้ม ป๋อหยา ถามขึ้นว่า ‘ขณะเราดีดพิณอยู่นี้ สหายจะสามารถล่วงรู้ถึงความในใจของเราหรือไม่’ จงจื่อชี ตอบรับว่าได้